Hallo clubgenoten,

Zoals jullie misschien weten ben ik in een vorig badmintonleven lid geweest van de studentenbadmintonclub Sauron (klemtoon op de eerste lettergreep Mandy!) in Tilburg. Behalve dat Sauron een gewone badmintonclub is, zit Sauron ook in het ISBT-circuit, waarbij ISBT staat voor International Student Badminton Tournament. Ze organiseren ieder jaar zelf een ISBT (gelijktijdig met het Gemeentetoernooi, waaraan ik dus ook nog nooit heb meegedaan) en er is een groep die ook ISBT’s in andere Nederlandse en buitenlandse steden gaat spelen. Zo zijn er in Nederland ISBT’s in Rotterdam (4 keer gespeeld), Amsterdam (1 keer), Eindhoven (hoewel dit eigenlijk een bondstoernooi is; 1 keer), Maastricht (eind juni 2^e keer) en Enschede (nooit) en in het buitenland in Parijs (2 keer, hoewel ik dit weekend hoorde dat die gestopt zijn), Berlijn (2 keer), Tonsberg (Noorwegen), Newcastle en zelfs 1 in Tartu (Estland) en St. Petersburg. Volgend jaar willen studenten uit Keulen het plekje op de kalender van Parijs (met Pasen) overnemen. Ja, studenten. Maar jij bent toch geen student meer? Nee, eigenlijk heb ik er niks meer te zoeken, maar zolang ze mij niet buiten trappen en ik nog steeds lol aan beleef, blijf ik gewoon meedoen. Ze controleren toch nooit of je student bent. Bovendien ben ik echt niet de oudste. Van onze groep van 8 die met Pinksteren naar Berlijn is geweest, waren er 3 ouder dan ik (en niemand die nog studeert) en van de andere clubs speelt ook meestal een vaste groep en sommige zie ik al zo lang dat ik echt niet kan geloven dat die nog studeren.

Een ISBT wordt gespeeld via een Zwitsers Laddersysteem. Een deelnemer schrijf zich in voor 2 disciplines en dan maar hopen dat je die ook toegewezen krijgt. Vaak zijn er te weinig dames, zodat niet elke heer die zich in de mix inschrijft ook kan mixen. Die zijn dan ‘veroordeeld’ tot de enkel (naast de dubbel). De speelklasses zijn meestal B, C en D, hoewel sommige toernooien ook genoeg deelnemers in de A hebben om een A-klasse te laten spelen. Volgens een van mijn clubgenoten speelde ook de nummer 2 van Oostenrijk mee in Berlijn en zo iemand speelt natuurlijk niet in de B. Mijn sterkte ligt in de enkel in de middenmoot van de C en in de dubbel en mix (mits met een juiste partner) kan ik meedoen om de (sub)topposities. Overigens wordt er, behalve in de D-klasse, met veren shuttles gespeeld. Wat houdt nou dat Zwitsers Laddersysteem in? Stel je hebt 30 heren die zich in de enkel inschrijven. Die worden willekeurig ingevoerd in de computer en die genereert de wedstrijden. De eerste ronde is dan de nummer 1 tegen 2 etc. De wedstrijden worden gespeeld over 2 sets zonder verlenging, dus je kunt ook gelijk spelen. Daaruit volgt een eerste stand. In de tweede ronde speelt dan weer de nummer 1 tegen de nummer 2 etc. Dit blijft zo doorgaan. Elke ronde speel je tegen een tegenstander die dicht bij je op de ranglijst staat en waar tegen je nog niet gespeeld hebt. Na iedere ronde vindt iedereen dus steeds beter zijn of haar plaats op de ranglijst en speel je steeds meer tegen tegenstanders die van jouw niveau zijn. Het gaat er gewoon om dat je zo leuk mogelijke partijen speelt. In zo’n toernooi zijn meestal niet meer dan 5 ronden per discipline mogelijk, dus een helemaal eerlijke uitslag krijg je niet, maar het is een goed alternatief.

Goed, wij zijn dus met z’n achten het toernooi van Berlijn gaan spelen. Op de heenweg hadden we echter wat meer ruimte, omdat iemand al met het vliegtuig heen was gegaan om de stad wat langer te bekijken. Er vertrok een auto met 4 personen uit Nieuwegein (hij heeft de grootste auto) en bij mij zat aanvankelijk alleen Brigitte. Onze tegenprestatie voor het met drieën rijden (en dus meer ruimte hebben) was echter dat we Antonie op zouden halen die tijdelijk in Duitsland woont en werkt en dat heeft toch ruim een half uur extra gekost ook al woont hij redelijk op de route (bij Dortmund). Het was vrij druk op de weg, dus echt doorrijden konden we niet. Bovendien zat er voor Hannover een file van 14 km aan te komen (handig zo’n traffic assistent), dus daar heb ik ons maar even omheen gemanouvreerd. Dat schoot ook niet echt op, maar je rijdt in ieder geval. Pas op het laatste stuk (na Magdeburg) kun je goed doorrijden, want die driebaansweg is vrij leeg. Antonie kon bij een snelheid van 160-170 km/h op een gegeven moment ‘gewoon’ terug naar de rechterbaan. En soms werd je ingehaald door een batterijtje auto’s die toch zeker 50 km/h harder moesten rijden dan wij . Autorijden in Duitsland blijft apart. Uiteindelijk kwamen we iets na 18:00 uur aan bij de basisschool waar we zouden slapen en gelukkig waren we een van de eersten, zodat we onze slaapplek uit konden zoeken. Vorig jaar waren we veel later en hadden we een rotplek, dus we waren expres op tijd weggegaan om dat dit jaar beter te doen. De andere auto kwam een half uur later aan (was ook later vertrokken), dus we waren compleet.

Na de inschrijving zijn we de stad ingetrokken op zoek naar een leuk restaurant. Aangezien er in de direkte omgeving zo snel niks leuks te vinden was, besloten we met de metro naar het centrum te gaan. Ik wist van een eerder bezoek nog een straat met restaurants. Echter, toen we uit de metro stapten, zagen we een pleintje waar ook veel te doen was en uiteindelijk zijn we daar blijven hangen bij een restaurant met gerechten uit Indo China (stond op de gevel). De bediening was niet geweldig (we kregen ons hoofdgerecht al toen we ons voorgerecht nog niet op hadden), maar iedereen had flink honger, dus dat vonden we niet zo erg. Sommigen kregen echter alleen stokjes als bestek, dus ik was blij dat ik nog een vork van het voorgerecht kon gebruiken om mijn hoofdgerecht mee te eten. Daarna met de metro weer terug, waarna sommigen nog een kroeg in zijn gegaan en anderen gingen slapen. Dat slapen gaat trouwens niet altijd makkelijk in zo’n slaapzaal. We hadden de pech dat er een groepje Duitsers om 1:00 uur binnenkwam, die met hun zatte kop de halve zaal wakker maakte. Wij Nederlanders zijn vaak ook luidruchtig, maar blijkbaar hebben wij nog het fatsoen om in een slaapzaal in ieder geval te fluisteren in plaats van de hele boel wakker te schreeuwen. Gelukkig was dit alleen in de 1^e nacht.

Zaterdagochtend om 8:00 uur ging de muziek open om iedereen wakker te dreunen, want om 9:00 uur begonnen de wedstrijden. Deze wedstrijden worden gespeeld in een kleine bijhal (met 18 banen) van een prachtig, modern sportcomplex dat op een paar honderd meter van onze slaapplek ligt. Vorig jaar werd in de grote hal ernaast de nationale basketbalfinale gespeeld en basketbal is in Duitsland een stuk groter dan bij ons. In tegenstelling tot de Nederlandse toernooien laten die Duitsers eerst de wedstrijden beginnen en dan pas is het mogelijk om te ontbijten. Het is dus maar hopen dat je niet gelijk hoeft te spelen, want anders moet dat met een lege maag. Van vorig jaar wisten we nog dat we dat brood niet te vreten vonden. De club uit Rotterdam was al vaker in Berlijn geweest en die hadden toen hun eigen brood meegenomen. Dat hadden wij dit jaar dus ook gedaan en dat is goed bevallen. Verder is broodbeleg, koffie, thee, melk, fruit e.d. geregeld.

In de hal aangekomen, bleek ik geen geluk te hebben met de indeling. Ik schrijf me altijd in voor de dubbel en mix, maar de organisatie had mij in de enkel en dubbel gezet en dan voor de dubbel ook nog een matige partner gegeven. Ik had met die Duitser al eerder gespeeld in Amsterdam, dus ik wist al we geen hoogvliegers zouden worden. Ik moet zeggen dat het achteraf eigenlijk best meegevallen is. In de enkel heb ik 2 wedstrijden gewonnen, 2 gelijk gespeeld en 1 verloren (tegen de latere winnaar met 15-12 en 15-8), wat me enorm meeviel, aangezien de enkel niet mijn beste onderdeel is en het veld in Berlijn normaliter wat sterker is dan op Nederlandse toernooien. Ik heb het hele weekend in de middenmoot gestaan, maar omdat ik de laatste wedstrijd tegen iemand mocht waarvan ik wat ruimer kon winnen (hij was licht geblesseerd), steeg ik daarna na een 7^e plek van de 30. Als er dus een 6^e ronde zou zijn gespeeld, dan had ik weer tegen een betere gemoeten en was ik waarschijnlijk weer gezakt. Ik heb in ieder geval 5 leuke enkelpartijen kunnen spelen, dus dat was al mooi genoeg. In de dubbel ging het niet fantastisch, maar ook weer niet zo dramatisch zoals gevreesd. Het mooie aan het systeem is dus dat als je 1 of 2 wedstrijden verliest, je tegen combinaties komt te spelen die ook niet fantastisch zijn en dan kun je vaak nog wel een leuke wedstrijd spelen. Uiteindelijk zijn we 15^e van de 22 geworden.

Na het beëindigen van de wedstrijden op zaterdag en het douchen gingen we weer terug naar onze slaapplek, waar bussen vertrokken voor het avondeten. Blijkbaar werkt een van die mensen bij Deutsche Telekom, want ze kunnen geregeld krijgen dat wij daar op het hoofdkantoor gebruik mogen maken van hun kantine. Ze hebben daar dan een heel buffet opgesteld met allerlei warm en koud eten, waarvan je dan mag pakken wat je wilt. Na het diner kregen we een rondrit door de stad (vorig jaar hadden we een rondvaart over de Spree) en die rondrit eindigde dan bij de Prenzlauer Berg (vlakbij onze slaapplek), wat tegenwoordig een uitgaansgebied is. We hadden een kaartje met een lijstje met kroegen meegekregen, zodat iedereen een kroegentocht kon doen. Na een klein kroegje en een biergarten die om 24:00 uur dicht ging (wat?!?) kwamen we uiteindelijk bij de Kulturbrauerei, een tot uitgaansgelegdenheid omgebouwd complex met een grote binnenplaats en de bekende rijen met tafels. Toen het daar rond 2:30 uur ook steeds rustiger werd, zijn we weer teruggekeerd naar onze slaapzaal.

Op zondag wordt er altijd gegeten (ze barbecuen voor ons) en daarna gefeest in een studentenkroeg met eigen (groot) terras nog verder naar het oosten (alles zit in het voormalige Oost-Berlijn). Het enige nadeel van die kroeg is de superslechte bediening aan de bar. Die bardame is waarschijnlijk aangenomen op haar borstomvang en dat net iets te strakke truitje. Ze kon geen bier tappen (werd steeds in een ander glas overgegoten, waarom weet ik eigenlijk niet), ze was traag, had een chargrijnige kop en Duits klinkt al niet echt vriendelijk, maar zoals zij het uitsprak was helemaal vreselijk. Maar als ze frisdrank uit de koelkast moest pakken, dan moest ze bukken…….. Tja, daar sta je dan met je inhoudelijke kritiek :-). Vorig jaar was de muziek erg slecht en hebben we veel buiten gestaan. Nu hoorde ik dat de muziek beter was, maar ik ben toch maar buiten gaan staan, omdat mijn benen geen zin hadden om op de dansvloer te staan (wat bovendien sowieso geen gezicht is). Buiten heb ik even staan praten met Cathelijn van Rotterdam. Toen wij met ons herenteam ooit eens uit speelde tegen BCO, heb ik haar tegen het team van de andere Michel zien spelen (Gilze 2 denk ik). Zij vertelde dat ze het altijd zo’n mooi gezicht vond om die herkenbare gele Gilze shirts in de zaal te zien (meestal spelen meerdere teams van Gilze tegelijkertijd de uitwedstrijd tegen BCO). Ze wilde binnenkort met haar vriend, die een niveau hoger speelt dan zij en ik, weer terugverhuizen naar Brabant en ze vond Gilze een goede optie om eventueel te gaan spelen. Toch leuk dat we er bij anderen zo goed op staan. Ze zei even later echter ook dat Rijen misschien ook wel een leuke club zou zijn, dus dat maakt de eerdere uitspraak al weer minder speciaal. Aangezien de dag erna weer gespeeld en teruggereden moest worden, heb ik de eerste bus (van 1:00 uur) maar teruggenomen om zo nog wat slaap te pakken.

De laatste dag hebben we dus ook nog wat wedstrijden gespeeld en na de prijsuitreiking en het eten zijn we om 19:00 uur weggereden. Gelukkig was het nu niet druk op de weg en hebben we dus geen file gehad. Na Antonie weer in Dortmund te hebben afgezet en Brigitte en Mickel in Tilburg, was ik rond 2:30 uur weer thuis, moe maar voldaan van weer een fantastisch weekend Berlijn.

Groeten,

Michel.